بایگانی دسته‌ها: ۳. طب اطفال

پدرم با بازی‎های کامی – غیر از شطرنج – به‎شدت مخالف‎ است. اگر از نوع بزن-بکُش هم باشد، که دیگر هیچ! وقتی توی این‎جور بازی‎ها، مثلاً دشمن را می‎زنی و می‎کُشی و با یک صدای مخصوص (!) داد می‎کشد و … به خواندن ادامه دهید →

هیچ دستی، هیچ دوستی و هیچ داستان درستی نیست؛ جز پدرم.

دقیقاً نمی‎دانم. ولی فکر می‎کنم هم‎سن خودم باشد. خیلی وقت است که او را می‎شناسم. یعنی خیلی وقت است که او را هر روز می‎بینم. صبح خیلی زود، سینی بزرگش را روی سرش می‎گذارد و از بالای شیب تند خیابان … به خواندن ادامه دهید →

. فریده، 4 سالش است. وقتی بعد از شیمی‌درمانی، موهایش شروع کرد به ریختن، خیلی ناراحت شد. طوری که ساعت‌ها با هیچ‌کس حرف نمی‌زد. برای همین، پدر و مادرش تصمیم گرفتند آن‌ها هم موهای‌شان را از ته بزنند تا به … به خواندن ادامه دهید →

پیش‌گفتار همیشه آرزو داشتم یک خانه‌درختی برای خودم داشتم، تا با خیال راحت توی آن بنویسم و نقاشی بکشم. خواهش می‌کنم اجازه بدهید این کنج، همیشه امن و امان بماند و بتوانم مثل خانه‌درختی رؤیایی‌‌ام، با خیال راحت (ضعیف یا … به خواندن ادامه دهید →

بهانه‌ای است برای مرتب کردن نوشته‌های پراکنده‌ام، برای تمرین و بهتر نوشتن، یا شاید هم بهانه‌ای برای خوانده شدن. «طب اطفال»، ترتیب زمانی ندارد. بازنشر، انتشار، تغییر، برداشت، کپی‌برداری و تکثیر از این مجموعه، لطفاً و جسارتاً، ممنوع! به حقوق … به خواندن ادامه دهید →